27 Nisan 2012
12 Nisan 2012
22 Şubat 2012
18 Şubat 2012
yaz kızım-V
yaz kızım;
elinin kolunun bağlanıp kör düğüm olmasına, yalnızca avuç içleri göğe bakacak şekilde durabilmesine karar verildi.
...
dünya berbat bir yer oluyor gitgide, beş para etmez deyince bunalımda,karamsar vs. sanıyorlar. ne sanarlarsa sansınlar. günbegün ispatlıyor ne olduğunu.. tek bir insan ömrüne iki katliam sığıyorsa ve ekranlara hapsedilip tüm düny..yarım kaldı bu da kalsın zaten aklım da yarım.
günde en az kırk kişi!
ne sanarlarsa sansınlar da, o bunalım vs biraz lüks kaçıyor haberleri olsun. nerde olduğumu biliyorum, tam orada.
gördüm.
yürüdüm.
gittim.
kimdim?
böyle iyi.
mi ki?
okumasın kimseler deyu uzuun uzun yazardım. lakin gitmemekte elim. ki bıraksan destanlar yazardım sorma bir garip ruh ki yorgun..durgun.
-şurdan bi çuval incir verir misiniz
-olur mu ki
-mahvetmiycem söz
-ama olmaz.
-neden?
-olmaza sebep sorulmaz, pişman olursun.
-yalnızca bi çuval..
-olmaz. geldiğin yere geri dönmelisin
-aydan gelen hû'ya gider o halde, selametle
elinin kolunun bağlanıp kör düğüm olmasına, yalnızca avuç içleri göğe bakacak şekilde durabilmesine karar verildi.
...
dünya berbat bir yer oluyor gitgide, beş para etmez deyince bunalımda,karamsar vs. sanıyorlar. ne sanarlarsa sansınlar. günbegün ispatlıyor ne olduğunu.. tek bir insan ömrüne iki katliam sığıyorsa ve ekranlara hapsedilip tüm düny..yarım kaldı bu da kalsın zaten aklım da yarım.
günde en az kırk kişi!
ne sanarlarsa sansınlar da, o bunalım vs biraz lüks kaçıyor haberleri olsun. nerde olduğumu biliyorum, tam orada.
gördüm.
yürüdüm.
gittim.
kimdim?
böyle iyi.
mi ki?
okumasın kimseler deyu uzuun uzun yazardım. lakin gitmemekte elim. ki bıraksan destanlar yazardım sorma bir garip ruh ki yorgun..durgun.
-şurdan bi çuval incir verir misiniz
-olur mu ki
-mahvetmiycem söz
-ama olmaz.
-neden?
-olmaza sebep sorulmaz, pişman olursun.
-yalnızca bi çuval..
-olmaz. geldiğin yere geri dönmelisin
-aydan gelen hû'ya gider o halde, selametle
28 Ocak 2012
-gidelim mi artık
-bilmem
-kalalım o zaman
-olur
-portakal?
-yerim
-eyvah! uysallaştın yine, uykun gelmiş senin. saçmalamaya başlarsın şimdi. ne geldiyse başına uykusuzken geldi deli şey.. çay?
-yok içmiyim daha. midem üst demlik gibi oldu, katrankara. çamaşır suyu mu iyi temizliyodu onu?
-yok bi de içseydin Allah'ın delisi, portakallı çay.. midene değil de beynine lazım senin o çamaşır suyu, tööbe töbe.
-o kabuklar öyle atılmaz böyle atılır. al! hem ne biliyosun belki portakallı çayı ilk bulan kişi olacağımı falan sanıyorumdur. çamaşır deterjanı kaynatınca da oluyodu dimi, üst demlik?
-format at format, en iyisi o. toptan temizlik.
-beynimdeki virüsleri seviyorum ben, sensin format.
-hadi git mışıl mışıl uyu, kuş gibi olursun sabaha.
-ı ııhh. mor gözümü de seviyorum ben, sen git uyu. hem denedim ben uyumadan da yaşanıyo ama kuş olacaksam yüzyıllarca uyuyabilirim. olur muyum ki dersin?
-bilmem. hadi entelcilik oynayalım.
-hadi. ben başlıyorum:
yüzyıllarca uyumaktı tek isteği. uyudu. üşüyordu.uyandığında mezar taşında "ölüm sebebi: sıkıntı" yazılıydı, uzun süren rüyadan uyandığında ölü bir kuştu artık. yorgundu, her masaldan kahraman çıkmıyordu bazen insan. kanatlarını yanlış zamanda ve mekanda açtığından kır(ıl)mışlardı. her şeye geç kalmıştı belki de. keşke hiç huzurunu kaçırmamış olaydı tanıdığı en güzel insanların. kırıp üzdüğü o güzelim insanların parçaları ta içine batıyordu. acı, tanıdıktı. o halde çoktan susmuş olmalıydı. ama daha küçüktü ya, anlamazdı.
-ve gölgesi yoktu, bir ölünün gölgesi olmazdı elbette, üstüne bir kürek daha toprak attılar, üşümesi geçmişti. toprak; sıcacıktı. herşeyin, evrenin bir düzeni vardı, bozmaya kalkıştı ve sonunda ölü bir toprakla lanetlendi. hiç bilinmemeliydi. -oldu mu?
-oldu oldu. gölge, acı, ölü, kuş, toprak gibi kelimeleri de bolca kullandık. artık yeterince enteliz dimi?
-git başımdan
-peki.
-delirdi yine al.
-benim de bir adım var, soldan sağa beş harf: bir tür manyak.
-özledin çok
-uykum çok
-bilmem
-kalalım o zaman
-olur
-portakal?
-yerim
-eyvah! uysallaştın yine, uykun gelmiş senin. saçmalamaya başlarsın şimdi. ne geldiyse başına uykusuzken geldi deli şey.. çay?
-yok içmiyim daha. midem üst demlik gibi oldu, katrankara. çamaşır suyu mu iyi temizliyodu onu?
-yok bi de içseydin Allah'ın delisi, portakallı çay.. midene değil de beynine lazım senin o çamaşır suyu, tööbe töbe.
-o kabuklar öyle atılmaz böyle atılır. al! hem ne biliyosun belki portakallı çayı ilk bulan kişi olacağımı falan sanıyorumdur. çamaşır deterjanı kaynatınca da oluyodu dimi, üst demlik?
-format at format, en iyisi o. toptan temizlik.
-beynimdeki virüsleri seviyorum ben, sensin format.
-hadi git mışıl mışıl uyu, kuş gibi olursun sabaha.
-ı ııhh. mor gözümü de seviyorum ben, sen git uyu. hem denedim ben uyumadan da yaşanıyo ama kuş olacaksam yüzyıllarca uyuyabilirim. olur muyum ki dersin?
-bilmem. hadi entelcilik oynayalım.
-hadi. ben başlıyorum:
yüzyıllarca uyumaktı tek isteği. uyudu. üşüyordu.uyandığında mezar taşında "ölüm sebebi: sıkıntı" yazılıydı, uzun süren rüyadan uyandığında ölü bir kuştu artık. yorgundu, her masaldan kahraman çıkmıyordu bazen insan. kanatlarını yanlış zamanda ve mekanda açtığından kır(ıl)mışlardı. her şeye geç kalmıştı belki de. keşke hiç huzurunu kaçırmamış olaydı tanıdığı en güzel insanların. kırıp üzdüğü o güzelim insanların parçaları ta içine batıyordu. acı, tanıdıktı. o halde çoktan susmuş olmalıydı. ama daha küçüktü ya, anlamazdı.
-ve gölgesi yoktu, bir ölünün gölgesi olmazdı elbette, üstüne bir kürek daha toprak attılar, üşümesi geçmişti. toprak; sıcacıktı. herşeyin, evrenin bir düzeni vardı, bozmaya kalkıştı ve sonunda ölü bir toprakla lanetlendi. hiç bilinmemeliydi. -oldu mu?
-oldu oldu. gölge, acı, ölü, kuş, toprak gibi kelimeleri de bolca kullandık. artık yeterince enteliz dimi?
-git başımdan
-peki.
-delirdi yine al.
-benim de bir adım var, soldan sağa beş harf: bir tür manyak.
-özledin çok
-uykum çok
16 Ocak 2012
memories | "yalnızca ara verildi"
bunları yayınlamak için bir şeylerin yıldönümünün gelmesini fırsat kollayacak değilim.
silinebilir mi ki, unutulabilir mi ki. hem farklı mı ki şimdi dünya bundan? şu an başlayıp geçireceğimiz 10 dakika, bundan farklı mı olacak ki ? (bu bir soru işareti değildir)
---
Dijeca meydanı, sergi var, fotoğraf sergisi, Srebrenica'dan kurtulabilmiş bir kaç kişiyle yapılmış kısa röportajlar ve fotoğrafları o kişilerin. okuyorum. kanım o günden beri akmıyor sanırım. yok olma isteğim ayyuka çıkıyor, insan mıyım; şüpheli.
"nasıl da inandınız, savaştan önce, barış zamanındayken, üç ırkın da dost olduğuna, nasıl da kandırdık sizi, nasıl da inandınız samimi olduğumuza.."
yaşıyor muyum?' hissetmiyorum' cevabı geliyor beynimden.
---
kaç kişiye sorduğumu anımsayamadığım, kahrolası ilk sorunun sahibi olduğum şu diyalog:
-peki ya savaş, savaş bitti mi sizce?
-hayır, bitmedi; yalnızca ara verildi.
11 Ocak 2012
10 Ocak 2012
gökten üç yumurta düşmüş..
asfaltın orta yerinde ortadan ikiye kırılmış bembeyaz ve henüz ezilmemis bir yumurta kabuğu..
Eve en son giren aile ferdi olaraktan bütün günden artan unutulmuş ve pis işler bana kalıyor. Bakkaldan kıvırcık salata almak gibi.. eski türk filmi replik yazarlarlarindan olsaydım tam da burda şunu eklerdim; tanrımm neden ben! nedeeğn. bereket ki değilim (bunu da sırf şu bereket ki kalıbını kullanmak için yazdım desem inanası gelebilir insanin.) evin kücüğü müçüğü de değilim ama hadi neyse deyip ani bir patinajla soldaki sokaktayım. bol çetrefil bol viraj diyesim geldi bi an, hıı yeni türküden. küçükken telli turnayı pek sever dinlermişim. ne diyorduk, he bakkal manav yada manavbakkal. o kızlar varya o dükkanda büyüdü, salmış artık kızcağaz, müşterinin yokluğunu fırsat bilip yüksek sesle ders çalışıyodu. ama kesin matematikte zihinden problemler artık elinin kiri bile olamaz. hatta zihinden problemler kitabını baştan yazar.
neyse, "bakkal" ve "kıvırcık" kelimelerini aynı cümlenin ögeleri olarak kullandım, çünkü yıllardır bir karara varamadım bu bakkalımsı manavvari şeyin tam olarak ne olduğuna. o; ihtiyacınız olan hersey olabilir her an. emlakçı! kırtasiye! şarküteri! zerzavatçı! ve bugün tamda vaktinde ailemizin manavı! abartmıyorum, her gün kapının önüne kurduğu tezgahları birleştirsek en az üç pazar tezgahı olur, en az diyorum. seyyar satıcı değil ya zabıtayı gördümü kacacak, e zabıtanın cebi demek bir şekilde dolacak.
sola dönüp bir kaç metre yürüdüm yürümedim, asfaltın orta yerinde, sanki icinden henüz civciv çıkmışta oylece bırakılmış gibi duran, asfaltla yüzde yüz bir kontrasta sahip yumurta kabuğu ile karşı karşıyayım..tamam zırdelinin teki olabilirim ama henüz halisülasyon görmeye başlamadımdı. yani sıcaklığın şiddetinden dem vururlarken asfalta yumurta kırsan pişer derlerdi de, malum.. mesela birisi yumurta kırsa tavaya ve camdan fırlatsa bu kadar mükemmel bir bölünme elde edilebilir mi ki, bir kaç parçaya daha ayrılmış olurdu tabi. arkadan sinsice gelip bi de utanmadan kornaya basan arabanın (hı hı araba basıyor kornaya) sesiyle irkiliyorum.
gökten üç elma düşecek sandın dimi biri de senin
kafana, kesin.. al, yumurta neyine yetmiyo!
gözün aydın sindirella; bir günü daha balkabağına döndürdük; 2:25 diyor bu şey.
bir kaç yüzyıl uyusam olur mu? ayakkabı mı? unut gitsin..
Eve en son giren aile ferdi olaraktan bütün günden artan unutulmuş ve pis işler bana kalıyor. Bakkaldan kıvırcık salata almak gibi.. eski türk filmi replik yazarlarlarindan olsaydım tam da burda şunu eklerdim; tanrımm neden ben! nedeeğn. bereket ki değilim (bunu da sırf şu bereket ki kalıbını kullanmak için yazdım desem inanası gelebilir insanin.) evin kücüğü müçüğü de değilim ama hadi neyse deyip ani bir patinajla soldaki sokaktayım. bol çetrefil bol viraj diyesim geldi bi an, hıı yeni türküden. küçükken telli turnayı pek sever dinlermişim. ne diyorduk, he bakkal manav yada manavbakkal. o kızlar varya o dükkanda büyüdü, salmış artık kızcağaz, müşterinin yokluğunu fırsat bilip yüksek sesle ders çalışıyodu. ama kesin matematikte zihinden problemler artık elinin kiri bile olamaz. hatta zihinden problemler kitabını baştan yazar.
neyse, "bakkal" ve "kıvırcık" kelimelerini aynı cümlenin ögeleri olarak kullandım, çünkü yıllardır bir karara varamadım bu bakkalımsı manavvari şeyin tam olarak ne olduğuna. o; ihtiyacınız olan hersey olabilir her an. emlakçı! kırtasiye! şarküteri! zerzavatçı! ve bugün tamda vaktinde ailemizin manavı! abartmıyorum, her gün kapının önüne kurduğu tezgahları birleştirsek en az üç pazar tezgahı olur, en az diyorum. seyyar satıcı değil ya zabıtayı gördümü kacacak, e zabıtanın cebi demek bir şekilde dolacak.
sola dönüp bir kaç metre yürüdüm yürümedim, asfaltın orta yerinde, sanki icinden henüz civciv çıkmışta oylece bırakılmış gibi duran, asfaltla yüzde yüz bir kontrasta sahip yumurta kabuğu ile karşı karşıyayım..tamam zırdelinin teki olabilirim ama henüz halisülasyon görmeye başlamadımdı. yani sıcaklığın şiddetinden dem vururlarken asfalta yumurta kırsan pişer derlerdi de, malum.. mesela birisi yumurta kırsa tavaya ve camdan fırlatsa bu kadar mükemmel bir bölünme elde edilebilir mi ki, bir kaç parçaya daha ayrılmış olurdu tabi. arkadan sinsice gelip bi de utanmadan kornaya basan arabanın (hı hı araba basıyor kornaya) sesiyle irkiliyorum.
gökten üç elma düşecek sandın dimi biri de senin
kafana, kesin.. al, yumurta neyine yetmiyo!
gözün aydın sindirella; bir günü daha balkabağına döndürdük; 2:25 diyor bu şey.
bir kaç yüzyıl uyusam olur mu? ayakkabı mı? unut gitsin..
2 Ocak 2012
gökhan özcan'ı bilen bilir, afili filintalardan önce bilenler daha iyi bilir.
Günler anları silerken
Anlatacak pek bir şeyimiz yok; ama garip şey, konuşacak çok şeyimiz var, hem de çok! Hiç durmadan konuşuyor, tartışıyoruz. Bir meseleyi halletmek, bir anlaşmazlığı anlaşmaya bağlamak derdinde değiliz. Biz böyle çatışık, karışık, yapışık seviyoruz her şeyi... Çözmeyi değil düğümlemeyi... Aslında biraz da kaçınılmaz bu kargaşa. Çünkü hepimiz bilirkişi, hepimiz bilge, hepimiz duyarlı, hepimiz üstün, hepimiz etik manyağıyız! Yeri gelince acayip çıkıntıyız, yeri gelince süt dökmüş kedi... Ne olmamız gerekiyorsa icabında oyuz en kıyağından. En idealist, en hayalperest, en maceracı, en delikanlı, en hürriyet kahramanı, en postal solucanı... Paramız yok, borsada yaprak kıpırdasa tüylerimiz ayağa fırlar. Tek kuruş koymayız kıyıya, ağlarız döviz tavan yaptı diye. İkinci el otomobilin, lebiderya dairenin, ganyanda garantili tiyonun, türlü çeşitli ihalenin, tıkalı yolun, kapalı havanın, seğiren gözün haberi bizde, para başkasında bir tek! Yani bildiğimiz hayat başkasının hayatı, bilmediğimiz hayat bizim! Aşklarımız ya ekranda binbir gece, ya bedava kontörle yazılmış kısa mesaj... Duygularımız tişört üstlerinde sıvaşık birkaç slogan... Okuduğumuz dört satır varsa, üç buçuğu dedikodu... Aydın geçinenimiz tank kenarında simit tezgâhı peşinde. Cahil geçinenimiz, sorsan Aynştayn'ın bölge bayii. Herkes hukuku kendine istiyor, adaletin hatırını soran yok. Zengini altına cip çekerken müreffeh, çalışanını kapıya koyarken krizde... Fakirinin ayranı yok içmeye, cebinde fotoğraf çeken, bir tıkla dünyaya bağlanan, iç çeken, slogan atan, halı yıkayan milyarlık cep zımbırtısı... Çocuklar sınavdan kursa, kurstan okula sersemlemiş yarış atı, anne babalar gözü dönmüş kariyer zaptiyesi... Kültür desen sektör, sanat desen piyasa, edebiyat desen üfürükten fiyaka... Spor desen kavga gürültü, sporcu desen epeyce kirlenmiş görüntü... Gençler gençliklerini bozdurup harcıyor, yaşlılar sığıntı gibi kenar köşede. Çalışan mesai adında bir uyuşturucuya müptela, çalışmayan ekonominin başına bela... Diyorlar ki piyasalar fena halde krizde, iyi ama ne geziyor bunca para silkelenmiş kerizde? Aslı şu, şirketler kendi aralarında top gezdiriyor, vatandaş yedekten girer miyim diye kulübede karizmayı çizdiriyor. Durumu çok parlak değil sokaktaki adamın, ama yine de gözyaşları televizyondaki dramanın. Biz gülmeyi seviyoruz daha ziyade ağlanacak halimize, böyleyken böyle kim acısın halimize!
Uzatmayalım, kafiyelere de kapılmayalım. Çünkü günler günleri kovalıyor, yıllar yılları... Bizim hikâyemizin hikayesizliği gittikçe katmerleniyor. Üstelik kahramanlarının da görünüşe göre bir şikayeti yok. Hayat koskoca bir outlet center, giriyoruz, çıkıyoruz, kapışıyoruz ne kadar ucuzluk varsa. Konuşuyoruz, tartışıyoruz, ardı ardına ekleyip kulağımıza küpe yapıyoruz ne kadar ucuzluk varsa. En çok okunan, en çok dinlenen, en çok sevilen, en çok kapışılan, en çok beğenilen kim? Ne kadar ucuzluk varsa!
Hayat içini bir mana ile doldurabildiğimiz anlardan ibaretmiş, kime ne? En yaldızlı yalanlara bulanarak tutuşturuluyor elimize dünyanın kiri... Ha ha ha! Hi hi hi! Kakara! Kikiri!
Gökhan Özcan
21.04.2009
Günler anları silerken
Uzatmayalım, kafiyelere de kapılmayalım. Çünkü günler günleri kovalıyor, yıllar yılları... Bizim hikâyemizin hikayesizliği gittikçe katmerleniyor. Üstelik kahramanlarının da görünüşe göre bir şikayeti yok. Hayat koskoca bir outlet center, giriyoruz, çıkıyoruz, kapışıyoruz ne kadar ucuzluk varsa. Konuşuyoruz, tartışıyoruz, ardı ardına ekleyip kulağımıza küpe yapıyoruz ne kadar ucuzluk varsa. En çok okunan, en çok dinlenen, en çok sevilen, en çok kapışılan, en çok beğenilen kim? Ne kadar ucuzluk varsa!
Hayat içini bir mana ile doldurabildiğimiz anlardan ibaretmiş, kime ne? En yaldızlı yalanlara bulanarak tutuşturuluyor elimize dünyanın kiri... Ha ha ha! Hi hi hi! Kakara! Kikiri!
Gökhan Özcan
21.04.2009
23 Aralık 2011
parmaklarımı şıklatıp üçe kadar saydığımda..
ya pencereyi açıp tanımadığın insanlara anlatacaksın, ya da burda bu blog denen yerde yine tanımadığın insanlara.. ne kadar da benzer şeyler aslında ikisi. aslında kimse kimseye bir şey anlatmıyor.. iki pencereyi açmakta aynı kapıya çıkıyor (bazı pencereler kapıya çıkıyor-artistlik yapmanın lüzumu yok, kes sesini, mümkünse ebediyyen, yok sesten önce elini-) neydi ha pencere-blog meselesi; birisi daha sessiz sakin bir yol, insan denen yaratık genelde bunu tercih ediyor. yoldan geçenlerle yorum yazanların tepkileri de aynı kapıya çıkıyor, yoldan geçenler daha sahici, daha samimi o anda düşünmeden ne diyecekse diyor, diğeriyse sanal, gözleri bile görünmüyor.
kimisi de kendine beddua etmek için önce kapatıp sonra tekrar açıyor penceresini, aslında neden tekrar açtığını da bilmiyor. bilinçsiz yaptığı en kötü şey olarak bir köşeye tarih atıyor.
bilmiyor; çünkü şaşkınların en büyük suçları şaşkınlıklarıdır, dünyaya yeni ayak basıyor gibidirler yürürken her adımda. bilmemenin 'masumiyetine' sığınıp kelimelerini israf ediyor. mesela tam şu harfi ve şu kelimeyi yazarken büyük bir israf yaşanıyor. elin kırılsın senin elin! seni üçüncü sefil şahıs, seni küçük aptal! ortaçağa ışınla kendini ve cadı diye yaksınlar seni! klvynn ssl hrflr yrndn kpsn, sms msj gb sssz hrflrl dbln dr. belki o zaman kesersin sesini..
kendini israf etsede, kelimelerini israf etmemiş o naif adam, kimbilir belki de 'tuhaf bir yarma yaşanıyordur' kim bilebilir. ve o tuhaf adam, diyor ki:
...
çünkü ben
ağlayanları severim ve güzeldir ağlamak
denebilir ki-
bir insan en çok ağlarken güzeldir
vakit de akşamdı dışarda kar vardı
kar yüzyıllardır alabildiğine vardı
insanlar doğar konardı konar göçerdi
sonra o bütün resimlerini yırttı-
birden kaybolmuştu
arıyor diye duydum bir şeyi
çağın unutturmak istediği
belki derin bir gök resmini
ye’si biçen o eşsiz kılıncı gürbüz hamleyi
...
neydi? hmm blog olayı, evet, daha düne kadar günlüklerini delikten deliğe kaçıran, kilit üstüne kilit vuran insan denen tuhaf yaratık şimdi taban tabana zıt denilen bir hale bürünüyor; yapıp ettiklerini iyi kötü ayırt etmeksizin ifşa ediyor, bilerek ve isteyerek. bunlar bilinen şeyler, yeni bir şey söylemiyorum. hem yazmak bir tutku bir yerde, bırakılabilen, terkedilebilen bir şey değil..ama neyi? kime? içine dahil olduğumuz bu şey, adı paylaşım mı? kötü bir şey olduğunu iddia etmek doğru olmaz, eleştirmekte değil, yalnızca tuhaf geliyor dışardan, pencerenin dışından, sokakta yürüyen insan modunda bakınca buraya. ve diyor ki;
...
dalgının ölüm karşısındaki sükuneti
düşmana
ölümün dehşetinden korkuludur
...
öğretilmiş duygular, hesaplı kitaplı günler yaşıyor insan denen varlık artık. neyi bilip neyi bilmeyeceğimize kim karar veriyor? "faydasız bilgiden, ürpermeyen kalpten, yaşarmayan gözden, kabul olunmayan duadan..." en çok kime sığınıyor? kendine mi? kalplerin bile sınırları çizili, ne hissedeceğimize öğretilmiş duygularımız karar veriyor. kuralllar manzumesi bir bir sıralanıyor; trend bu, bunu yiyeceksin bunu giyeceksin ve bunu ya da şunu yaparsan...
bir saniye, dur, kulağıma söyle, duymasınlar:
...
insan
azar azar kopmuştur
yalnız hüznü vardır kalbi olanın
hüzün öylece orta yerdedir
tuhaf bir yarma yaşanıyordur
çepçevre şeytan kilitleri
sınav
bir oyuna rasgeldim
her taşı yakup hüznü
anlat
bu boşalmış at
hüzündür
yanında
kalfa
çırak
ben bir oyuncu tanıdım
daha
ataktı
gördüm ki çatlıyordu
kara kuzgun
kabusa beyaz bir su
oyuluyordu
‘ve sabır
olmasaydı
yeryüzünde
bir gün
kalınabilir miydi?’
huzur veren bir bakış arıyor herkes, kimse huzur vermek niyetinde değil, onulmaz bir alıcı kuş hali sindi üzerimize. mutluluk ve huzur birbirine karıştırılan iki kavram haline getirilip önümüze atıldı. hop aldık kabul ettik, herşey çok lezzetli ya ne verildiyse yedik, acı mı? tatlı mı? demedik, ah elbette, elbette hiç vaktimiz yoktu bizim sormaya falan, yetişmemiz gerekliydi herşey hayat memat meselesiydi. bırak gitsindi değil mi, aldı başını gitti giden miydi; gitti dünya, kalelerimiz düştü, cellatlar yetişemiyor bak, zindanlar yetmiyor. daha çok kan lazım susuz kalıyorlar yoksa. kimse bunları duymak istemiyor bak, felaket tellalı, akbaba kılıklı, içi kararmış bir zavallı, pesimist bir ucube oluyor bunları anlatanlar. olan oldu, ipin ucu kaçtı deniliyor neresinden tutup da yetişeceksin bırak artık! süngerleşmiş beyinler, emiyor sorgusuz sualsiz bir kabullenişle bu tuhaf ama normalleşmiş hali. herkes sanal ortamda bir başkası oluyor, sonra kendini unutup 'vuuu nasıl bir aforizma tanrım!' diyerek kendi yazdığı cümleyi alıntılayacak kadar zavallı hale geliyor. süper pasifizasyon yöntemleri bulunup test edilip yüzde yüz emin bir kafa hareketiyle onaylanıyor ve 'thumbs up' işareti çakılıyor müttefiklere, ensemizde sinsi bir nefes daha alınarak. ipi yakalamak için biraz kıl kıpırdatmak gerekiyor ya hani, yo yo keyfinizi bozmayın, en iyisi masa başı bir iş, temiz bir sicil. böyle programlandık, kemiklerimize işlendi, sonra derilerimize kazındı kalıcı boyalarla. tamam kestim sesimi. parmaklarımı şıklatıp üçe kadar saydığımda...
....
sen
ey atını kaybeden oyuncu
bir ilk yazdan koca bir güz yontan adam
bırak oyunu
artık
öyle bir ıssızlık düşle ki içinde
yeryüzünü kişnesin
bizim atlar
...
kimisi de kendine beddua etmek için önce kapatıp sonra tekrar açıyor penceresini, aslında neden tekrar açtığını da bilmiyor. bilinçsiz yaptığı en kötü şey olarak bir köşeye tarih atıyor.
bilmiyor; çünkü şaşkınların en büyük suçları şaşkınlıklarıdır, dünyaya yeni ayak basıyor gibidirler yürürken her adımda. bilmemenin 'masumiyetine' sığınıp kelimelerini israf ediyor. mesela tam şu harfi ve şu kelimeyi yazarken büyük bir israf yaşanıyor. elin kırılsın senin elin! seni üçüncü sefil şahıs, seni küçük aptal! ortaçağa ışınla kendini ve cadı diye yaksınlar seni! klvynn ssl hrflr yrndn kpsn, sms msj gb sssz hrflrl dbln dr. belki o zaman kesersin sesini..
kendini israf etsede, kelimelerini israf etmemiş o naif adam, kimbilir belki de 'tuhaf bir yarma yaşanıyordur' kim bilebilir. ve o tuhaf adam, diyor ki:
...
çünkü ben
ağlayanları severim ve güzeldir ağlamak
denebilir ki-
bir insan en çok ağlarken güzeldir
vakit de akşamdı dışarda kar vardı
kar yüzyıllardır alabildiğine vardı
insanlar doğar konardı konar göçerdi
sonra o bütün resimlerini yırttı-
birden kaybolmuştu
arıyor diye duydum bir şeyi
çağın unutturmak istediği
belki derin bir gök resmini
ye’si biçen o eşsiz kılıncı gürbüz hamleyi
...
neydi? hmm blog olayı, evet, daha düne kadar günlüklerini delikten deliğe kaçıran, kilit üstüne kilit vuran insan denen tuhaf yaratık şimdi taban tabana zıt denilen bir hale bürünüyor; yapıp ettiklerini iyi kötü ayırt etmeksizin ifşa ediyor, bilerek ve isteyerek. bunlar bilinen şeyler, yeni bir şey söylemiyorum. hem yazmak bir tutku bir yerde, bırakılabilen, terkedilebilen bir şey değil..ama neyi? kime? içine dahil olduğumuz bu şey, adı paylaşım mı? kötü bir şey olduğunu iddia etmek doğru olmaz, eleştirmekte değil, yalnızca tuhaf geliyor dışardan, pencerenin dışından, sokakta yürüyen insan modunda bakınca buraya. ve diyor ki;
...
dalgının ölüm karşısındaki sükuneti
düşmana
ölümün dehşetinden korkuludur
...
öğretilmiş duygular, hesaplı kitaplı günler yaşıyor insan denen varlık artık. neyi bilip neyi bilmeyeceğimize kim karar veriyor? "faydasız bilgiden, ürpermeyen kalpten, yaşarmayan gözden, kabul olunmayan duadan..." en çok kime sığınıyor? kendine mi? kalplerin bile sınırları çizili, ne hissedeceğimize öğretilmiş duygularımız karar veriyor. kuralllar manzumesi bir bir sıralanıyor; trend bu, bunu yiyeceksin bunu giyeceksin ve bunu ya da şunu yaparsan...
bir saniye, dur, kulağıma söyle, duymasınlar:
...
insan
azar azar kopmuştur
yalnız hüznü vardır kalbi olanın
hüzün öylece orta yerdedir
tuhaf bir yarma yaşanıyordur
çepçevre şeytan kilitleri
sınav
bir oyuna rasgeldim
her taşı yakup hüznü
anlat
bu boşalmış at
hüzündür
yanında
kalfa
çırak
ben bir oyuncu tanıdım
daha
ataktı
gördüm ki çatlıyordu
kara kuzgun
kabusa beyaz bir su
oyuluyordu
‘ve sabır
olmasaydı
yeryüzünde
bir gün
kalınabilir miydi?’
huzur veren bir bakış arıyor herkes, kimse huzur vermek niyetinde değil, onulmaz bir alıcı kuş hali sindi üzerimize. mutluluk ve huzur birbirine karıştırılan iki kavram haline getirilip önümüze atıldı. hop aldık kabul ettik, herşey çok lezzetli ya ne verildiyse yedik, acı mı? tatlı mı? demedik, ah elbette, elbette hiç vaktimiz yoktu bizim sormaya falan, yetişmemiz gerekliydi herşey hayat memat meselesiydi. bırak gitsindi değil mi, aldı başını gitti giden miydi; gitti dünya, kalelerimiz düştü, cellatlar yetişemiyor bak, zindanlar yetmiyor. daha çok kan lazım susuz kalıyorlar yoksa. kimse bunları duymak istemiyor bak, felaket tellalı, akbaba kılıklı, içi kararmış bir zavallı, pesimist bir ucube oluyor bunları anlatanlar. olan oldu, ipin ucu kaçtı deniliyor neresinden tutup da yetişeceksin bırak artık! süngerleşmiş beyinler, emiyor sorgusuz sualsiz bir kabullenişle bu tuhaf ama normalleşmiş hali. herkes sanal ortamda bir başkası oluyor, sonra kendini unutup 'vuuu nasıl bir aforizma tanrım!' diyerek kendi yazdığı cümleyi alıntılayacak kadar zavallı hale geliyor. süper pasifizasyon yöntemleri bulunup test edilip yüzde yüz emin bir kafa hareketiyle onaylanıyor ve 'thumbs up' işareti çakılıyor müttefiklere, ensemizde sinsi bir nefes daha alınarak. ipi yakalamak için biraz kıl kıpırdatmak gerekiyor ya hani, yo yo keyfinizi bozmayın, en iyisi masa başı bir iş, temiz bir sicil. böyle programlandık, kemiklerimize işlendi, sonra derilerimize kazındı kalıcı boyalarla. tamam kestim sesimi. parmaklarımı şıklatıp üçe kadar saydığımda...
....
sen
ey atını kaybeden oyuncu
bir ilk yazdan koca bir güz yontan adam
bırak oyunu
artık
öyle bir ıssızlık düşle ki içinde
yeryüzünü kişnesin
bizim atlar
...
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)








