anlamlandıramadığımız şeyleri anlamlandırmaya çalışmanın bir anlamı yokmuş. bırakalım öyle kalsınmış, yok kalmasınmış, nasıl bırakablirmişiz. bu 'şey'ler insan da olabilirmiş ya da bazen insanlar 'şey' olabilirmiş ama ikisi aynı 'şey' değilmiş. 'şey'tan görsünmüş, hiçbi'şey'den daha değersiz o 'şey'lerin yüzünüymüş. bir kaç saniye evvel yapılan bu 'şey' israfının vebalini kim yüklenecekmiş. neyse onu ben oyalarım siz kaçınmış. zaten kaçmayı falan da beceremezmişim, kalır meydanda savaşırmışım, bir kaç parçaya ayrılmadan da çekilmezmişim, karşıdakine zarar vermezmişim ama yine de sonuç değişmezmiş. sebeplerle saçsaça başbaşa didişirken sonucu kaçırmışmıyım ki, öyle mi ki. sonuçlar sebepleri süpürünce adı temizlik olmazmış, su çiselesende yoğun bir toz bulutu kalkıp havalandıkça dünya görünmez olurmuş, varsın olsunmuş. öyle dermişim ben olsaymışım. demezmişim. kendinden alıntı yapabilen saçmasalak bir insanmışım. boşvermiş, anlamak her zaman isabetli bir 'şey' değilmiş. hı hı yine 'şey'miş.
şu kadarcık değerim olduğunu bilsem susarmıymışım. ama yokmuş. neyse 'beni anladın ya suya değsin bir kanadın' demiş, kim demiş çok dert değilmişte hani iyi demiş hoş demiş. sözmüş alıntısız yazacakmışım artık. bırakacakmışım artık şu -miş'li geçmiş zamanda saplanıp kalmayı, ama elimde değilmiş, elimden geleni ardıma koymazmışım, ardımın kollanmadığı savaşlarda kılıcımı daha keskin bilemeyi öğrenmeliymişimki aynı anda hem kendimi hem..
neyseymiş çok uysalmışım bazen alışmamışmışım, 'neye alışmıyorki insan' gibi bir saçmalıktan nefret ettiğimi bilirmişim, o bu şu bilmese de olurmuş. var ya da yok-bir var bir yok-artık yok arasındaki düzlemde 'insan alışıyor' mantığıyla yaşayabilemezmişiz. yaşar gibi yapmamızı sevenler çokmuş. mantık? tık tık? evde kimse yok, olmayacakta. pılınızı pırtınızı bırakıp kalınız, kaçmak gitmek iyi birşey sanmayınız, savaşınız, ah afedersiniz barışçılıktan yapıyorsunuz dimi dimi. ama lütfen makinamın önünde iki parmağınızı 'v' şeklinde yapıp durmayınız, çeker gibi yapıp çekmeyebilirmişim, bakın bu çektikten sonra silmekten daha fenaymış. pek fena.
kuşları severmişim, onlar da beni severmiş, akşam olunca en yüksek dallara çekilişlerini seyretmeyi hep severmişim, onlar da beni severmiş, gün olur devran dönermiş, dünya dönermiş, döner dururmuş, e hadi dursunmuş, hızımı alamayıp dönebilirmişim, geri değil; eksenim etrafında.
yeterince saçmalayamadığım için hiçbişeyden özür dilemiyormuşum, pılınızı pırtnızı saçınızı toplayıp, sessizce, ayak uçlarınıza basarak ve nefesinizi tutarak olduğunuz yerde kalınız. hmm evet buraya kadar saçmalayan olursa bi zahmet yukarıdaki 'kötüye kullanım bildir' şeysini tıklayınız.
7 Mayıs 2011
30 Nisan 2011
28 Nisan 2011
21 Nisan 2011
danalar girmiş bostana
günlük kaygılarımız, basit korkularımız, ah ne kadar da zavallıyız, gereksiz ve faydasız. sürüngenler gibi yaşamaya, aptallar gibi sömürülmeye, önümüze konan herşeyi yemeğe nasıl da alışmışız; alıştırılmadık, alıştık! engel olmadık, aman kılımıza cebimize zarar gelmesin, yılan bana dokunmasın da kimi sokarsa soksun, ben düşünmeyeyim, küçük beynimi çalıştırmayayım da ne olursa olsun, zaten görmüyorum da ne oluyor orada, kim ölüyor kim kalıyor. -miş gibi yaparım olur biter, deyip geçmek alçaklıktır.
başına bomba yağdırdığında düşmanını hatırlamakla eşdeğer bir durum. geri kalan zamanlarda barış içinde uyumak, o kuyunu kazarken mışıl mışıl uyumak.. algılarımızda mı bir sorun var, düşünme yetilerimiz mi kaboldu, neden tapındığınız televizyonlarınızda izlemeden, faceboklarınıza linkler düşmeden üzülmüyorsunuz Gazze'ye ya da dünya üzerinde eziyet gören diğer insanlara, Sincan'a, Afrika'ya.. bu kadar mı sığ fikirliyiz, bu kadar mı düşük? bombalayıp kendini hatırlatmadan bir düşmanımız, evet açık açık bir düşmanımız olduğunu hatırlayamayacak kadar zavallı mıyız. neden sadece haberlerde gördükçe ya da ateş kılımıza değdikçe profil resimleri Filistin bayraklarına dönüşüyor, 'viva palestine' ler iletilerde uçuşuyor, kahroluyor israil üç beş günlüğüne, mitingler düzenleniyor, bildiriler yayınlanıyor, israil kınanıyor, aman nasıl da kahroluyor. bir şey değişmiyor, insanlar ölüyor, toplu konutlar inşa ediliyor Filistinde, 'burası bizim' diyor israil, biz kanla suladık bu toprakları diyor, 'burası bizim'!
sonra unutuyoruz; uyuşturuluyoruz dizilerle, bir uzvumuz gibi olmuş bağlı olduğumuz kablolarımızla zerk ediyoruz damardan uyuşturucularımızı. süngerleşmiş beyinlerimiz herşeyi emip bir köşeye atıyor, janjanlı şuh bakışlı profil resimleri geri geliyor, günlük kaygılarla hayat devam ediyor, israil de devam ediyor: katliama.
başına bomba yağdırdığında düşmanını hatırlamakla eşdeğer bir durum. geri kalan zamanlarda barış içinde uyumak, o kuyunu kazarken mışıl mışıl uyumak.. algılarımızda mı bir sorun var, düşünme yetilerimiz mi kaboldu, neden tapındığınız televizyonlarınızda izlemeden, faceboklarınıza linkler düşmeden üzülmüyorsunuz Gazze'ye ya da dünya üzerinde eziyet gören diğer insanlara, Sincan'a, Afrika'ya.. bu kadar mı sığ fikirliyiz, bu kadar mı düşük? bombalayıp kendini hatırlatmadan bir düşmanımız, evet açık açık bir düşmanımız olduğunu hatırlayamayacak kadar zavallı mıyız. neden sadece haberlerde gördükçe ya da ateş kılımıza değdikçe profil resimleri Filistin bayraklarına dönüşüyor, 'viva palestine' ler iletilerde uçuşuyor, kahroluyor israil üç beş günlüğüne, mitingler düzenleniyor, bildiriler yayınlanıyor, israil kınanıyor, aman nasıl da kahroluyor. bir şey değişmiyor, insanlar ölüyor, toplu konutlar inşa ediliyor Filistinde, 'burası bizim' diyor israil, biz kanla suladık bu toprakları diyor, 'burası bizim'!
sonra unutuyoruz; uyuşturuluyoruz dizilerle, bir uzvumuz gibi olmuş bağlı olduğumuz kablolarımızla zerk ediyoruz damardan uyuşturucularımızı. süngerleşmiş beyinlerimiz herşeyi emip bir köşeye atıyor, janjanlı şuh bakışlı profil resimleri geri geliyor, günlük kaygılarla hayat devam ediyor, israil de devam ediyor: katliama.
5 Nisan 2011
kötüye kullanım bildir-I
bir garip ruh yorgunluğu kar durgunluğu. yamaçtaki nar ağacını özledim bahsetmişmiydim dört yıl öncemiydi görmüştüm küçük narları vardı. korkuyla ümit birbirine düştü heryer kan revan eline yüzüne bulaştı çekil ordan. dilin altından gevelenen dualar her hali dua olanlar var bi de herkes bilmez. bir gece uyanıp birdaha uyuyamayanlar da. delik deşik surlar var beynimin içinde. güzelim çocuklarını dadıya madıya konuya komşuya bırakıp sırf hırstan tutkudan kariyerci kadınlar var mesela. o zavallıları gördükçe elimdeki bütün mesleklerden iğreniyorum, tiksiniyorum. o güzelim çocukları alıyorum, beynimdeki surların deliklerine salıncaklar kuruyorum, oturtuyorum, nasıl da mutlular saçları uçuşuyor, yavaş sallıyorum, onlar korkup kaçmıyolar benden. gözbebeklerinde güneş parıldıyor görebiliyorum. korkaklardan korkmuyourm. bi an olsun ölmeden ve görmeden yaşayabilseydim olmayacaktı böyle, ah dedim, keşke meşke keşmekeş keşkeşke meşkkeş. demedim. çöle gidecektim onu hiç demedim. ondan da vazgeçtim nasılsa gitsemde kum olamayacakmışım öyle dediler de inanmadım. ah olaydım toza toprağa karışaydım, ol demedin yaRabbi, olmadım. çöle buzdan heykel yapılır mı, denedim ben olmuyor. belkıs gibi billurdan sular akmadıysa ayaklarınızın altından, eteğiniz ıslanmadıysa azcık, imkan ve sızı başrollerdedir. bir araya gelmemeli ikisi.
uzak diyarlardaki dünya sakinleri, gelecektim de ben sizinde huzurunuzu bozmak istemedim. ondan da vazgeçtim, o kadar deli değilim, zarar vermem size. yüzüm yok afrikaya gidemem dedim. dünya bahane ölüm şahane karamsar değilim sadece biraz avare, başımın üstünde uçuşan kuşlar gibiyim. bak yine o şiir geldi aklıma o da şahane."insanın kıt, gecenin yıldızsız, ifritlerinse, daim peşimde olduğu zaman, kimin kapısını omuzlayarak hoyratça açar da, kimin aynalarını parçalayarak canımı içeri atardım, tanrım, sen olmasaydın." sonunda münzevinin aynalarını da parçaladım kendiminkileri de. zehirlendim. zemheride zikrin zerafeti, zehir zemberek zihnimde, zuhuru zayıf zalimlerin zamanıdır, zehri zerketme zamanıdır, ziyan zebilmiş zakkumlar, zerdaliler de, zorbaları zorlar zihnim zorlamayın. zehirlendim. tamam sustum.
buraya kadar gelen varsa bi zahmet üstteki kötüye kullanım bildiri tıklasın. yok ya da ben tıklarım tamam. zira burası amacını aştı hatta taştı.
uzak diyarlardaki dünya sakinleri, gelecektim de ben sizinde huzurunuzu bozmak istemedim. ondan da vazgeçtim, o kadar deli değilim, zarar vermem size. yüzüm yok afrikaya gidemem dedim. dünya bahane ölüm şahane karamsar değilim sadece biraz avare, başımın üstünde uçuşan kuşlar gibiyim. bak yine o şiir geldi aklıma o da şahane."insanın kıt, gecenin yıldızsız, ifritlerinse, daim peşimde olduğu zaman, kimin kapısını omuzlayarak hoyratça açar da, kimin aynalarını parçalayarak canımı içeri atardım, tanrım, sen olmasaydın." sonunda münzevinin aynalarını da parçaladım kendiminkileri de. zehirlendim. zemheride zikrin zerafeti, zehir zemberek zihnimde, zuhuru zayıf zalimlerin zamanıdır, zehri zerketme zamanıdır, ziyan zebilmiş zakkumlar, zerdaliler de, zorbaları zorlar zihnim zorlamayın. zehirlendim. tamam sustum.
buraya kadar gelen varsa bi zahmet üstteki kötüye kullanım bildiri tıklasın. yok ya da ben tıklarım tamam. zira burası amacını aştı hatta taştı.
2 Nisan 2011
-miş'li kangren
nefes alldıkça ağrı kemiklerine işlemiş, midesine saplanan bıçağı da çekince, sancıdan kaburgaları yer değiştirmiş. en son başına ulaşmış, sonra saçlarına, saç diplerine, sonra uçlarına kadar inmiş. durdurak bilmemiş, bir umut ya kesmiş atmış ne varsa başında, çoğu gitmiş azı kalmış da o ince ağrıdan kurtulamamışmış.
"uyanmış kalmışmış" sonra bir daha uyuyakalamamış. tüm organları çalınmış bir beden gibi orda kalakalmış.
nefes almayı tekrar denemiş, bir daha da cesaret edememiş. olsunmuş şu dünyada nefessiz yaşayabilen belki de ilk bedenmiş, öyle miymiş? hem zaten içi boşaltılmış soyut bir kavramdan ibaret bir şeyi artık kim ne yapsınmış.
kalkmış, olmayan midesi için olmayan elleriyle yemek gibi bir şey yapmış. yemek onu beğenmemiş, korkmuş, kaçmış, gitmişmiş. bütün korkaklar gibi o da gitmiş, afiyet falan olmayınca da içi içini yemiş. doymamış, içi başının etini yemiş.
yok böyle olmayacakmış, bıçağı çıkardığı yere geri saplamış, "sonra o bütün resimlerini yırtmış", "dünya dalgınların oyunuymuş", yüzünde parçalanmış bir göz olansa artık dalamazmış, ne dünyaya ne de oyuna yer yokmuş.
oturmuş, kanıyla ruhu kendine ağır gelenlerin masalını yazmış. nasılsa gidilecek en güzel yer belliymiş, kalbini çıkarıp kargalara yem etmişte onlar bile beğenmemiş. sonunda ruhu, içi boş bedenini kollarından tutup bir köşeye çekmiş, artık arafta değilmiş, yeri belliymiş. oynadığı sonsuz köşe kapmacalarının hepsini kaybetmiş.
yarım aklında çocuklarına anlatacağı bir şehir efsanesi kalmışmış; gölgesi görünmez sesi çıkmazmış, yaşı yokmuş, gözleriyse dolu doluymuş, hatırına susmuşmuş. artık nefes alamasa da, olsunmuş.
"şimdi tekrar ne yapsam dedirtme bana yaRabbi, taşınacak suyu göster, kırılacak odunu" bile diyememiş. "kalmış bu silinmez yaşamak suçu üzerinde, bilememiş hangi suyun sakasıymış ya Rabbelalemin, tütmesi gereken ocak nerdeymiş?"
"uyanmış kalmışmış" sonra bir daha uyuyakalamamış. tüm organları çalınmış bir beden gibi orda kalakalmış.
nefes almayı tekrar denemiş, bir daha da cesaret edememiş. olsunmuş şu dünyada nefessiz yaşayabilen belki de ilk bedenmiş, öyle miymiş? hem zaten içi boşaltılmış soyut bir kavramdan ibaret bir şeyi artık kim ne yapsınmış.
kalkmış, olmayan midesi için olmayan elleriyle yemek gibi bir şey yapmış. yemek onu beğenmemiş, korkmuş, kaçmış, gitmişmiş. bütün korkaklar gibi o da gitmiş, afiyet falan olmayınca da içi içini yemiş. doymamış, içi başının etini yemiş.
yok böyle olmayacakmış, bıçağı çıkardığı yere geri saplamış, "sonra o bütün resimlerini yırtmış", "dünya dalgınların oyunuymuş", yüzünde parçalanmış bir göz olansa artık dalamazmış, ne dünyaya ne de oyuna yer yokmuş.
oturmuş, kanıyla ruhu kendine ağır gelenlerin masalını yazmış. nasılsa gidilecek en güzel yer belliymiş, kalbini çıkarıp kargalara yem etmişte onlar bile beğenmemiş. sonunda ruhu, içi boş bedenini kollarından tutup bir köşeye çekmiş, artık arafta değilmiş, yeri belliymiş. oynadığı sonsuz köşe kapmacalarının hepsini kaybetmiş.
yarım aklında çocuklarına anlatacağı bir şehir efsanesi kalmışmış; gölgesi görünmez sesi çıkmazmış, yaşı yokmuş, gözleriyse dolu doluymuş, hatırına susmuşmuş. artık nefes alamasa da, olsunmuş.
"şimdi tekrar ne yapsam dedirtme bana yaRabbi, taşınacak suyu göster, kırılacak odunu" bile diyememiş. "kalmış bu silinmez yaşamak suçu üzerinde, bilememiş hangi suyun sakasıymış ya Rabbelalemin, tütmesi gereken ocak nerdeymiş?"
2 Mart 2011
-miş'li şimdiki zaman
gözleri dalmış gitmişmiş, geri gelmesi bir kaç yüzyıl sürebilirmiş,
yaşamak zor zanaatmiş, öyle herkes eline çekici alıp işleyemezmiş,
kelimeleri önce etrafa saçıp sonra tırnaklarıyla kazıyarak saplandıkları yerlerden tutup çıkarabilirmiş,
sonra tekrar alıp saçlarından tutup sürüm sürüm süründürebilir, hece hece canlarını okuyabilirmiş,
ama neden yapsınmış, her şeyin bir ruha sahip olduğunu bilirmiş, çok bilmişmiş, ruhu olana eziyet edilmezmiş, olmayanın eziyeti zati kendineymiş,
her şehirde bir miktar yaşanabilirmiş, dünya da neymiş, başının etini yemiş, demişte demiş, demişte demiş,
yüzyıllarca parmkalarını haritaların üstünde gezdirmişmiş, sonra asasına dayanmış, yaşamanın inşaatı bitene kadar dayanmış durmuşmuş, Süleyman gibi orda öylece beklemiş durmuş*
iğnenin deliğinden hindistan hikayeymiş, önceden sevmediği mişmişi** artık severmiş,
başını ellerinin arasına almış, düşünmüş, düşünmüş, düşünmüş, elleri başından fersah fersah uzaklara kaçmış,
gidecek bir yer bulamamışmış, her yerle kanlı bıçaklıymış, kanları başkasına bıçağı kendisine saplamışmış, merhameti tavan yapmış,
düş içinde düşmüşte uyanamamışmış, kaderine küssünmüş, kadere de küsülürmüymüş, ne kadar ayıpmış,
içinin kırıkları gelenin geçenin ayaklarına batmış, kanatmışmış, acıtmışmış,
dönüp içini bir temiz azarlamış, ama kırıkları toplayamamış, orada öylece bırakmış, sonra nerden baksa hep bir fazla iki eksik kalmışmış, palavraymış, bir fazla hep eksik kalmışmış,
kelimeleri yanyana bir düzen tertiple sıralayabilen herkes cümle denen şeyi kurabilirmiş, bunun içinse herhangi bir dil bilmek yeterliymiş, ammavelakin ağzını açtığında konuşacak bir dil(daş) bulamamışmış.
*
**bir kayısı çeşidi
yaşamak zor zanaatmiş, öyle herkes eline çekici alıp işleyemezmiş,
kelimeleri önce etrafa saçıp sonra tırnaklarıyla kazıyarak saplandıkları yerlerden tutup çıkarabilirmiş,
sonra tekrar alıp saçlarından tutup sürüm sürüm süründürebilir, hece hece canlarını okuyabilirmiş,
ama neden yapsınmış, her şeyin bir ruha sahip olduğunu bilirmiş, çok bilmişmiş, ruhu olana eziyet edilmezmiş, olmayanın eziyeti zati kendineymiş,
her şehirde bir miktar yaşanabilirmiş, dünya da neymiş, başının etini yemiş, demişte demiş, demişte demiş,
yüzyıllarca parmkalarını haritaların üstünde gezdirmişmiş, sonra asasına dayanmış, yaşamanın inşaatı bitene kadar dayanmış durmuşmuş, Süleyman gibi orda öylece beklemiş durmuş*
iğnenin deliğinden hindistan hikayeymiş, önceden sevmediği mişmişi** artık severmiş,
başını ellerinin arasına almış, düşünmüş, düşünmüş, düşünmüş, elleri başından fersah fersah uzaklara kaçmış,
gidecek bir yer bulamamışmış, her yerle kanlı bıçaklıymış, kanları başkasına bıçağı kendisine saplamışmış, merhameti tavan yapmış,
düş içinde düşmüşte uyanamamışmış, kaderine küssünmüş, kadere de küsülürmüymüş, ne kadar ayıpmış,
içinin kırıkları gelenin geçenin ayaklarına batmış, kanatmışmış, acıtmışmış,
dönüp içini bir temiz azarlamış, ama kırıkları toplayamamış, orada öylece bırakmış, sonra nerden baksa hep bir fazla iki eksik kalmışmış, palavraymış, bir fazla hep eksik kalmışmış,
kelimeleri yanyana bir düzen tertiple sıralayabilen herkes cümle denen şeyi kurabilirmiş, bunun içinse herhangi bir dil bilmek yeterliymiş, ammavelakin ağzını açtığında konuşacak bir dil(daş) bulamamışmış.
*
**bir kayısı çeşidi
26 Şubat 2011
zaman bu
bak ne diyeceğim
bu dünya
iki karış çöl bir avuç gölmüş
anlamasan da olur
zaten yarısından çoğu
bakarken körmüş
birisi içimi
bir ters bir düz
örmüşte örmüş
kapkara geceler gibi bir boşluk
(d)olmazsa olmaz
hem birazdan laleler solacak
buz kesip kalacak gözlerim yine
ellerim miydi ne
küçücük bir boşluk gibi işte
bir yok(sul)luk gibi
hiç olmadığın kadar
hiç olmak gibi
(d)olsada olur (d)olmasada
demedi deme
dünya birazdan duracak
böyle olmayacak
otobüs kaçacak
isyanlar susacak
arap kızı korkudan camdan bakamayacak
körolası çöpçüler
kor olmuş ruhları hindistana uçuracak
bak demedi deme
gitmek de gelmek kadar zor olacak
gözlerin trafiğe kapatılacak
saçlarına kuşlar yuva yapacak
zaman bu
onu bunu şunu beklediği vaki değil
alıp başını dağlara gidecek
bak bir daha da dönmeyecek
sağ elimde beş parmak
sol elimde beş parmak
hepsi birbirine düşmüş
kim ayıracak
say da bak
hep bir tanesi hain çıkacak
iki karış çöl sağda
bir avuç göl solda kalacak
ortadaki kara kedi
ölmeli
yok böyle olmayacak
bak laleler solacak
son piyonları da oynayayım derken
ellerinden kan lekesi hiç çıkmayacak
demedi deme
birazdan demirden asası kırılacak
yorgun dünya
duracak
17 Ocak 2011
yaz kızım III
13 Ocak 2011
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)

